Kampioen…. er is maar Un Dos Tres!!

Zaterdag was het dan zover, de titel kon gepakt worden, 4 wedstrijden voor het eind van de competitie. Zelf was er de opdracht om te winnen van het taaie Berkum 5 (en dan doel ik niet op de leeftijd van onze tegenstanders) en CSV’28 diende te winnen van WHC, respectievelijk de nummers 3 en 2. Alles niet geheel onmogelijk.

De zon scheen en de voorbereiding waren al getroffen voor het mogelijke kampioensbal.

2 stromannen waren vertrokken naar de wedstrijd CSV’28 – WHC om daar de wedstrijd te bekijken en met waardevolle informatie terug te komen. De info die volgde was hoopgevend, tussenstand 2-1 voor CSV’28. Op naar onze eigen wedstrijd

In een overvolle kleedkamer zaten 18 man net te doen alsof ze geen extra spanning hadden voor deze wedstrijd. De eindstand van de wedstrijd CSV’28 – WHC liet op zich wachten en de Technische Staf wist van gekkigheid niet meer welke kant ze op moesten ijsberen.

Dan toch maar de bespreking zonder de belangrijke uitslag al te weten.

De trainer begon de bespreking met het aangeven hoe hoog de spanning bij zichzelf zat. “normaal schijt ik 2,5 keer voor de wedstrijd, nu zit ik al op 4 keer”.

Daarna de gebruikelijke maar wel degelijke essentiële woorden dat je het met 11 man niet redt om kampioen te worden en dat hij graag iedereen deze wedstrijd in de basis had gezet maar dat de knvb daar niet meer akkoord ging.

Uiteraard wilde iedereen deze wedstrijd meemaken dus op de bank zaten niet minder als 7 wissels hun tong eraf te bijten omdat ze ook graag hadden gestart in de basis. Ook bij de wissels liep de spanning op want er moest gevlagd worden, en allemaal vonden ze dat ze dat al genoeg hadden gedaan. Uiteindelijk pakte Youri de vlag op nam plaats langs de lijn van veld 3.

Een hele schare met supporters had zich verzameld langs de lijn en gingen er eens goed voor zitten en staan. De scheidsrechter begon aan de wedstrijd om vervolgens na 2 minuten alweer af te fluiten. Duidelijk geïntimideerd daar de helse ambiance en de 50 supporters dacht De leidsman dat hij een champions league duel floot en vond het onacceptabel dat de halve vijfde colonne zich op had gesteld bij de achterlijn. Reden genoeg om de wedstrijd voor 10 minuten stil te leggen. Na een interventie van de aanvoerder en de belofte dat de man met de rode broek zich aan de zijlijn had opgesteld wilde hij wel weer starten.

De wedstrijd dan zelf;

Voetballend kwamen we in eerste instantie niet zo in ons spel, de spanning zat er duidelijk op, wellicht in combinatie met het staken en de warmte. Er werd te snel de diepte gezocht in plaats van te voetballen via ons middenveld en Berkum liet ook zien te weten hoe te moeten voetballen. In gevaar kwamen we niet maar zelf grote kansen creëren lukte ook nog niet. Na 15 minuten was de spanning wat gezakt en was het eigenlijk wachten op de 1-0 die de ban zou breken.

Uit een afgeslagen hoekschop kwam de bal in de 25^ste minuut voor de voeten van Herman en hij haalde van 20 meter hard en laag uit 1-0. Zowel in het veld als langs de lijn kwam er gelijk een glimlach op de gezichten,  de grootste spanning was er gelijk af. Nog geen 2 minuten later viel de 2-0. Een poging van Berkum om de stand gelijk te zetten werd vakkundig om zeep geholpen. De bal werd diep gespeeld op Emiel die breed legde op de mee gesprinte Arjen die hem vervolgens onberispelijk in de touwen schiet. 2-0 Een counter waar Italianen jaloers op zijn Direct vanaf de aftrap was het weer raak, Emiel onderschepte een pass van Berkum en werkt af,

3-0. In 5 minuten tijd is de wedstrijd beslist.

Ondertussen bereikt ons het nieuws dat CSV’28  met 6-1 heeft gewonnen van WHC, dus bij winst zijn we kampioen.

De trainer geeft het goede nieuws door in de kleedkamer terwijl de feestcommissie druk is met het bellen van genodigden voor het kampioensbal. Afgesproken wordt om er in de 2^de helft nog snel 4-0 van te maken om alle illusies van Berkum weg te nemen op een goed resultaat. Dat snel lukt niet helemaal maar ergens rond de 60 minuut knikt Niels van Eekeren de 4-0 binnen naar een scherp aangesneden voorzet van Dries. Er volgen nog genoeg kansen maar de winst is binnen en de wissels vieren al een feestje.

D scheidsrechter die verder een behoorlijk pot fluit vindt het ondanks verzoeken van onze en Berkum kant het toch nodig om vooral de 45 minuten te halen en er dan ook nog 4 minuten tijd bij te tellen. Maar dan het eindsignaal.

Onwennig staan we elkaar aan te kijken maar al gauw gaan de eerste flessen champagne open (en leeg)en wordt er even een feestje gevierd op de middenstip. Een heuse kampioenschaal komt te voorschijn. Emoties komen los bij mensen en ineens zijn Herman en Arjen weer vrienden van elkaar, heeft Gerben geen blessure en krijgt Leon zowaar een kleurtje op zijn gezicht. Onder het luide applaus van de mensen langs de lijn en na de nodige kussen en knuffels van vrouwen en kinderen, verplaats het feest zich in eerste instantie naar de kleedkamer, waar de bruine pretpalen al koud staan, de boombox op standje 10 staat en de kampioenshirts klaarliggen.

Na de kleedkamer scene gaat het feest verder in de kantine. Dreves laat uiteraard op zich wachten nadat hij eindelijk zijn tranen onder controle had moest er nog wat gebeuren aan zijn kapsel, maar is dat rond dan kan de entree gemaakt worden in de kantine, waar vrienden, familie, supporters en vooral een lading kinderen op ons wachten.

DJ Zwanepol is geregeld om e.e.a. muzikaal te omlijsten, de kantine is gereserveerd tot laat en drank, fris en patat komt met grote getale de kantine in. Het feestje komt rustig op gang maar wordt steeds uitbundiger. Veelvuldig worden de kalende Dries, Niels en Adriaan toegezongen en volgen er oneerbare voorstellen aan hun adres. De succestrainer wordt op de schouders genomen om deze vervolgens ook maar weer op de grond te gooien (headfirst). Het Un Dos Tres van Ricky Martin galmt door de kantine en er wordt zelfs even flink gehakt op Charly lownoise en mental Theo. Het 4^de bedankt ons voor de goede samenwerking en wij het 4^de voor de 3 kannen bier. De club van 100 doet een donatie van bonnen, de supporters vereniging ritselt nog ergens €50 waarvoor dank. En onze sponsor, Henri Woning, ligt helaas ziek op bed maar heeft nog wel de tegenwoordigheid om er €100 tegen aan te gooien en nieuwe uitshirts voor volgend seizoen toe te zeggen. Niels Bolding heeft zowaar Toivonen uitgenodigd voor het feest en ook hij vermaakt zich opperbest. Het aantal mensen in de kantine blijft hoog want zoveel is er op het moment niet te vieren bij Dos. Ondertussen komt het 1^ste terug waarvan een aantal spelers zich ook laten zien en maar wat graag meegenieten van dit feestje.

Het loopt tegen 10 uur een mooie tijd om het feest naar de stad te verplaatsen. maar wat is een kampioenschap zonder toespraak van de trainer. De toespraak volgt maar wat eruit komt weet niemand meer… wel dat we naar café Moekes gaan. Daar wordt het feest verder gevierd en valt tegen 1 uur de groep uit elkaar. Een aantal mensen wordt nog gespot in de Majesteit, en de Fitna. Anderen kiezen ervoor eerst een broodje te eten bij Aspendos om vervolgens alsnog de straat over te steken om zich vol te proppen bij Jansen. Niels van Eekeren waagt nog een gokje door Hot Chicken Wings te bestellen , iets wat hem zondag op de wc waarschijnlijk op een schrale poepert komt te staan.

Uiteindelijk gaat voor iedereen op een ander tijdstip het licht uit en er gaan geruchten dat Matthijs om 5 uur nog in de stad rond zwalkte.

Rest er nog 1 vraag….waar is de kampioensschaal?

Heren, voetballen kunnen we goed maar misschien feestjes bouwen nog wel beter. Het is mij een waar genoegen om trainer te zijn van dit goed geregelde zooitje.

DOS 3 SAMEN BETER!

…er is maar UN DOS TRES!!

Adios Amigos

Chris van Eekeren